تبلیغات
امام خامنه ای - یک شعر زیبا درباره ی امام خمینی(ره)
امام خامنه ای
ولایت فقیه

امام خمینی

خضر هم از شكن زلف تو در گمراهى است                    بعد از این زخم و عطش رهزن مرگ آگاهى است

در نماز همه حتى من من بى او نیست                                به صنم صور و بى قبله ثمن نیكو نیست

بعد از این نكته زاهد به قلندر گیرند                                   زمره مدرسه در میكده لنگر گیرند

بعد از این خرقه صوفى به خرابات آرند                         شطح و طامات به بازار خرافات آرند

بعد از این زخم در آدینه شگون خواهد بود                          شنبه تا شنبه وضویى است ‏به خون خواهد بود

خضر هم از شكن زلف تو در گمراهى است

 

خضر هم از شكن زلف تو در گمراهى است                    بعد از این زخم و عطش رهزن مرگ آگاهى است

در نماز همه حتى من من بى او نیست                                به صنم صور و بى قبله ثمن نیكو نیست

بعد از این نكته زاهد به قلندر گیرند                                   زمره مدرسه در میكده لنگر گیرند

بعد از این خرقه صوفى به خرابات آرند                         شطح و طامات به بازار خرافات آرند

بعد از این زخم در آدینه شگون خواهد بود                          شنبه تا شنبه وضویى است ‏به خون خواهد بود

مستحب است در آیینه جراحت دیدن                                 بهر اخیار ز اغیار صراحت دیدن

بعد از این موجب اشك است تماشا هشدار                        از پس پرده اشك است تماشا هشدار

قحبه است عشرت دیروز الا بیگانه است                          تاب كابینت اگر هست‏بلا در خانه است

جوش شوق است و شبابست كه را آمیزه است                   بیوه پاى است دلا نیست‏بلا دوشیزه است

بعد از این زخم و عطش رهزن مرگ آگاهى است               خضر هم از شكن زلف تو در گمراهى است

من به خال لبت اى دوست گرفتار شدم                      چشم بیمار تو را دیدم و بیمار شدم

بعد از این از من و دل رنگ ملامت ‏برخاست                    تقیه از تیغ تو تا صبح قیامت‏ برخاست

بعد از این سجده به گل، غسل به مى خواهم كرد               ذكر تسبیح و دعا با دف و نى، خواهم كرد

پایكوبان سر بى تن به حرم خواهم برد                            ركعتى سجده بى من، به صنم خواهم برد

دست افشان دل مسكین به دعا خواهم سوخت                 تا سپندى به سر كوى شما خواهم سوخت

هله خیزید كه ما بر سر بازار شویم                              دگر از مسجد و از مدرسه بیزار شویم

نه كلیساست نه كعبه نه كنشت است اینجا                     فهم پیمانه حدیث‏سر و خشت است اینجا

قبله اهل سعادت در عیاران است                                ورنه در صومعه سوداى تبهكاران است

من چه دانم كه بود خواجه مسلمان یا نیست                  در احد هر كه ز احمد نبود سفیانى است

هله خیزید كه ما راه قلندر گیریم                               زمره از مدرسه در میكده لنگر گیریم

در حرم آتشى از ناله نى اندازیم                               یا شبى صومعه را در خم مى‏اندازیم

خیز تا نیم شبى دامن دولت گیریم                            رهروانیم چرا چله عزلت گیریم

شوق پیش سبق از ذوق پشیمانى برد                         باز پاى آبله از پینه پیشانى برد

زاهدا! شرمى از آن چشم شراب آلوده                       پیش كوثر به هل این آب تراب آلوده

راهرو گر خضر است ابن سبیل است اینجا                  دو دماغى بر سان باده سبیل است اینجا

زاهدا! نخوت این دلق مزور تا كى                          اى خمار در خمار مكدر تا كى

چون گل از آب گرفتند كه را پست افتاد                  خواجه هفتاد بهار است كه در شصت افتاد

خواجه هفتاد بهار است‏ حنا مى‏بندد                         به نسیم گلى احرام منا مى‏بندد

اى خوش آن غنچه كه در باغ سنانش گیرند                حیف رمحى كه بتابند و كمانش گیرند

ملح یك عربده از شور جهانى خوشتر                      عرصه ننگ است كلوخى ز كمانى خوشتر

خواجه گر سایه دولت‏به گمان خواهد زد                    پنبه ریش بدین كهنه كمان خواهد زد

اى جوانان چمن فرصت‏بالیدن نیست                        وهم این یك دو نفس جز پى نالیدن نیست

به زبان گل و مل نامیه خون مى‏گرید                       گوش اگر مى‏شنود صبر وسكون مى‏گرید

واحه از ولوله وادى ز سخن خامش نیست                چشمه از غلغله یك چشم زدن خامش نیست

نه ز گل بود و نه از غنچه سراغى                           در باغ غم دهانى بدرید از سر داغى در باغ

غنچه لعى است ز خون رسته كه بنمودندش              گل دهانى است‏به خون شسته كه بگشودندش

به زبانى كه زبان‏بند شود هوش آنجا                       ده زبان است عجب سوسن خاموش آنجا

گرنه گنگید و نه گیجید و به غش آلوده                    جوش نطق است در این عطش آلوده

بشنوید این دژ جادو تهى از رازى نیست                 هر كجا نیست دهان خالى از آوازى نیست

اى بسا مست كه از شرب عدم آسوده است                 وى بسا نطق كه از ذهن كلام آسوده است

شش جهت این چمن آواز فنا مى‏خواند                      نه فلك بى دهن آواز فنا مى‏خواند

چرخ صفر است اگر كوى زمین مى‏گردد                    رقص مرگ است اگر چرخ برین مى‏گردد

عمق این دشت‏بریدیم به كرات از وهم                      صرعیانند در این بادیه ذرات از وهم

كوى لیلى است كه از غم مجنونى یاد است               قصه كوته كنم این واحه جنون آباد است

اى جوانان چمن مشغله خون باید داشت                  بعد از این مشغله اهل جنون باید داشت

عقل با واهمه آغشته و فهم آلوده است                    و اگر اینجا سخنم بیهده وهم آلوده است

یك نمك مرهم و صد لاله جراحت دارم                   بى نمك نیست اگر شور صراحت دارم.

اى جوانان چمن روح بهاران بگذشت                      چشمه ابر سترون شد و باران بگذشت

خشك رود است در این مزرعه جیحون زین پس         خشكسال است هلا تا چه كند خون زین پس

قحط آب است تو از آب چه مى‏دانى هان                    از گدار و تك و پایاب چه مى‏دانى هان

قحط آب است تو از قحط چه مى‏فهمى هیچ                  از تموز و عطش رهط چه مى‏فهمى هیچ

گرنه بر مركب سودا و جنون خواهى رفت                    قحط آب است در این بادیه چون خواهى رفت

هله منشین كه سواران تف اینسان رفتند                       تا پدید است ‏یلان صف به صف اینسان رفتند

درد دین را نه به ما سیل هرات آورده است                    این علم را عطش شط فرات آورده است

خواب دیدم كه شب این بنگره طى خواهد كرد             پاره سرخ كسى بر سر نى خواهد كرد

پیك صبحیم اگر غنچه اگر گل در باغ                        قحط آب است ‏ببندیم ز خون مل در باغ

پیك صبحم چو گل حربه عریان داریم                       وى بسا دشنه كه در چاك گریبان داریم

آستینها چو نیام است و ید بیضا تیغ                           در شب تیه شود معجز موساها تیغ

خشت‏بالین مسیحا پى آسودن نیست                         بعد از این هستى مردانه پى بودن نیست

باز یك هاله مه از هرم تب آما سیده است                 یك افق لاشه مسموم شب آما سیده است

جوش تبخاله و پاى آبله اخترهاست                       بویناك است هوا از نفس اژدرهاست

چاك چاك است دل مرده صحرا در باد                   بوى خون مى‏چكد از كرده صحرا در باد

پیشه در یورش ناسور عفونت‏خسته است                 رفتن از قافله از جاده سكونت‏خسته است

رشته رود روان پشت‏به دریا دارد                         چشمه سلسله در سلسله در پا دارد

جام دریاى دل از دست‏سبو لغزیده است               قبله زان سو كه نماز است فرو لغزیده است

فارغ از مصر در آیینه و غربت چون ماه                وسف اشتر مستند عزیزان در چاه

گفتم اى شب پدرم گفت كه شب ماتم نیست           یله كن شتر به بازار تو را از عالم نیست

گفتم این تب پدرم گفت مكاهش جاوید شیر            و نیزار به كار است‏ببین در خورشید

گفتم: آتش; پدرم گفت مجوى از شبتاب                 كم بوزینه و سرما به دروگر مشتاب

گفتم: آئین; پدرم گفت: كه با آیینه است                گفتم این دل پدرم گفت اگر بى كینه است

گفتم: ایمان; پدرم گفت: كه باور باقى است              بنگر دان دل و هشدار كه اختر باقى است

گفتم: انسان; پدرم گفت: كه نسیانش كشت               این همان مرغ بهشتى است كه عصیانش كشت

گفتم: آبا; پدرم گفت: ملاك آینده است                  بعد از این حرمت اینجاست اگر پاینده است

گفتم: اینا; پدرم گفت: بر ابناشان گیر                     كام و ناكام به میزان مهاباشان گیر

گفتم: آفت; پدرم گفت: دلیرى با اوست                   گفتم: آهو; پدرم گفت: كه شیرى آهوست

گفتم: اقران; پدرم گفت: كریمان بهتر                        گفتم: اعوان; پدرم گفت: عزیمان بهتر

گفتم: اسما; پدرم گفت: كه در اثنا بین                         شو در این آینه هم صورت و هم معنا بین

بر لب كنگره آواز كبوتر یاهوست                                در دل منظره تقواى پلنگ از آهوست

ماكیانها به غضب ساز خروسان دارند                                شیرمردان عجب ناز عروسان دارند

شود ر این سوق ر م طاقیه پوشان بنگر                              جوش دستار به پاهنگه فروشان بنگر

خار بن جلوه فروش آمده در گلشنها                                سر كشى دوخته بر قامت گل جوشنها

واى كوفان شنو از ناى هزاران در باغ                                قهر طوفان نگر از باد بهاران در باغ

تب و شب بین كه به یك جام عجین افتاده است                وز تعب لرزه در اندام زمین افتاده است

تب و شب صورت و معناست در اثنا آنك                      ظاهر با هر اسمى است از اسما آنك

تب و شب عین ستوه است دریغا خورشید                     عطسه در پوزه كوه است دریغا خورشید

على معلم - مشهد خرداد 69




نوشته شده در تاریخ جمعه 15 مهر 1390 توسط محمد حسین حبیب زاده

قالب وبلاگ